Οι νευροαναπτυξιακές δυσκολίες έχουν πολλές μορφές.
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ο αυτισμός, οι ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και οι διαταραχές γλώσσας, επικοινωνίας ή κινητικού συντονισμού αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται και λειτουργεί ο εγκέφαλος. Οι ανάγκες μπορεί να διαφέρουν πολύ ακόμη και με την ίδια διάγνωση.
Οι δυνατότητες μπορεί να κρύβουν δυσκολίες: ο αυτισμός, για παράδειγμα, μπορεί να μη διαγνωστεί σε παιδιά που μιλούν με ευχέρεια. Η νευροαναπτυξιακή βάση δεν σημαίνει αποκλειστικά γενετική αιτία.
Πολλές δυσκολίες μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς μία να κυριαρχεί.
Το ίδιο παιδί μπορεί να χρειάζεται στήριξη στην προσοχή, στη μάθηση, στην επικοινωνία και στον συντονισμό. Αυτές οι δυσκολίες μπορούν να συνυπάρχουν και να αλληλεπιδρούν, χωρίς μία κατάσταση να εξηγεί όλη την εικόνα. Η αναγνώριση της μίας δεν ακυρώνει τις άλλες ούτε καθιστά περιττή τη στήριξή τους.
Όταν η νευροαναπτυξιακή βάση δεν αναγνωρίζεται, η ευθύνη αποδίδεται στο παιδί και στους γονείς.
Μια εμφανής δυσκολία μπορεί να ερμηνεύεται ως τεμπελιά, απείθεια ή κακή ανατροφή. Η υπερκινητικότητα μπορεί να είναι ολοφάνερη, ενώ η ΔΕΠΥ αντιμετωπίζεται ως αποτυχία οριοθέτησης. Από το παιδί περιμένουν να ελέγξει κάτι που χρειάζεται βοήθεια για να το διαχειριστεί· τους γονείς τους κατηγορούν ότι δεν το κατάφεραν.
Η αναγνώριση μιας αναπηρίας μπορεί να αλλάξει αυτή την εξήγηση, παρότι το στίγμα και ο αποκλεισμός μπορεί να παραμένουν.