Το ιστορικό ενός παιδιού πρέπει, καθώς εμπλουτίζεται, να οδηγεί σε κατανόηση. Οι παρατηρήσεις για ύπνο, αισθητηριακή εμπειρία, κίνηση, μάθηση, επικοινωνία και σχέσεις χρειάζεται να διατηρούνται και να εξετάζονται μαζί όσο το παιδί αναπτύσσεται. Η αφήγηση του ίδιου, οι παρατηρήσεις των γονιών, οι σχολικές εργασίες, οι αξιολογήσεις και οι ανταποκρίσεις στη στήριξη συνεισφέρουν όλες.
Η σημασία τους μπορεί να γίνεται σαφέστερη όταν συνδέονται στον χρόνο και στα διαφορετικά περιβάλλοντα.
Μερικές φορές οι παρατηρήσεις έχουν ήδη δοθεί επανειλημμένα. Η αστοχία είναι ότι κανείς δεν τις συνέδεσε ή δεν τις εξέτασε επαρκώς. Το να ζητείται από τον γονιό να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εξέταση από τους επαγγελματίες όσων έχουν ήδη λάβει. Μια σειρά μεμονωμένων ραντεβού δεν πρέπει να μηδενίζει συνεχώς το ιστορικό του παιδιού.
Η διάγνωση ανοίγει νέα ερωτήματα
Η διάγνωση πρέπει να κάνει πιο εύστοχα τα επόμενα ερωτήματα. Μπορεί να εξηγεί ορισμένες δυσκολίες και παράλληλα να στρέφει την προσοχή σε άλλες που χρειάζονται εξέταση. Σε εθνική έρευνα των ΗΠΑ, με αναφορές γονέων για 1.496 παιδιά με αυτισμό, όσα είχαν διαγνωστεί πρώτα με ΔΕΠΥ έλαβαν τη διάγνωση αυτισμού περίπου τρία χρόνια αργότερα από παιδιά των οποίων η ΔΕΠΥ διαγνώστηκε ταυτόχρονα ή μετά.
Αυτή η συσχέτιση δείχνει γιατί τα ανεξήγητα χαρακτηριστικά πρέπει να παραμένουν υπό εξέταση μετά την πρώτη διάγνωση. Μελέτη για τον χρόνο διάγνωσης ΔΕΠΥ και αυτισμού
Παρακολούθηση ενδεχομένων, όχι πρόβλεψη διάγνωσης
Η σύνδεση των στοιχείων σημαίνει επίσης ματιά προς το μέλλον. Το συσσωρευμένο ιστορικό πρέπει να βοηθά τους επαγγελματίες να εντοπίζουν πεδία που αξίζουν ενεργότερη προσοχή: δυσκολίες που μπορεί ήδη να υπάρχουν αλλά να μην έχουν αναγνωριστεί, απαιτήσεις που πιθανόν θα αναδείξουν ακάλυπτες ανάγκες και ευαλωτότητες που η έρευνα δείχνει ότι μπορεί να εμφανιστούν αργότερα.
Πρόκειται για ερωτήματα εργασίας που εξετάζονται και αναθεωρούνται. Πρέπει να καθοδηγούν ποιες πρόσθετες παρατηρήσεις θα ήταν χρήσιμες, ποιες αλλαγές πρέπει να οδηγούν σε επανεκτίμηση και πότε χρειάζεται επανεξέταση πριν κλιμακωθούν οι δυσκολίες.
Σκοπός είναι η νωρίτερη αναγνώριση και η έγκαιρη ανταπόκριση. Ένα ενδεχόμενο μπορεί να αξίζει προσοχή χωρίς να αντιμετωπίζεται ως αναπόφευκτη έκβαση. Η παρακολούθηση πρέπει να συγκεντρώνεται σε χρήσιμες πληροφορίες και να παραμένει διαχειρίσιμη για παιδί και οικογένεια.
Κάποιος πρέπει να έχει την ευθύνη να συνδέει τα ευρήματα και να παρακολουθεί τα ανοιχτά ερωτήματα μέχρι να υπάρξει απάντηση. Οι οικογένειες δεν πρέπει να χρειάζεται να αρχίζουν από την αρχή με κάθε νέο ειδικό ή να περιμένουν άλλη μία κατάρρευση πριν δοθεί προσοχή σε χρόνια συσσωρευμένων στοιχείων.
Το ιστορικό πριν από τη γέννηση
Το ιστορικό μπορεί να αρχίζει πριν από τη γέννηση. Μοτίβα στην ευρύτερη οικογένεια, η σύλληψη, η εγκυμοσύνη και η γέννηση μπορεί να αναδείξουν ερωτήματα που αξίζουν προσοχή. Ορισμένες αναπτυξιακές καταστάσεις περιλαμβάνουν κληρονομούμενη προδιάθεση· αυτό δεν προβλέπει το μέλλον συγκεκριμένου παιδιού.
Τα ερωτήματα για την εξωσωματική γονιμοποίηση, την κατάψυξη εμβρύων ή την έκθεση σε ουσίες και άλλους παράγοντες κατά την εγκυμοσύνη χρειάζονται τη δική τους τεκμηρίωση, με διάκριση της συσχέτισης από την αποδεδειγμένη αιτία. Καταγράψτε χωριστά τα επιβεβαιωμένα γεγονότα και τις παρατηρήσεις που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ και ζητήστε να εξηγηθεί πώς αλλάζουν το σχέδιο αξιολόγησης ή παρακολούθησης.